نبرد خدایان (مرگ خدایان 3)

نمی‌دانست چه اندازه، اما بسیار گشت تا سرانجام آن را دید. تندیس مردی ایستاده از سنگ درخشان. تنها بود و بر گردش کوه‌واره هایی از فراموش شده‌ها. به سوی تندیس رفت. دودل بود. چه باید می‌کرد. بر گرد تندیس چرخی زد. چه کس آن را به آن‌جا آورده بود؟ کدام پلید خواسته بود این نیک‌خدا فراموش شود؟ دستانش را دراز کرد. دستش بر تندیس کشیده شد که همه چیز دگرگون شد. آسمان تیره‌تر شد. بانگ خروشی در آسمان پیچید. انگار همه‌چیز در برابر چشمانش زنده می‌شد. پسری را در زنجیره دید که پیش می‌آوردندش. همه چیز سایه‌وار بود... تیغی به بالا رفت و پایین آمد... سر پسر جدا شد...آن‌گاه در پیشگاه دیوی سر بر خاک نهاده بود. چنان پیشانی به خاک و آستان دیو نهاده بود که انگار خدای آرزوها را پرستش می‌کند...دیو پیش می‌آمد. جادوگری سیاه در پی آن بود... افسون مرگ‌بار خویش را می‌خواند... اژدهایی آتشین سر برآورد... همه‌جا را به آتش کشید... دیو به تاخت درآمد... همه را پاره پاره می‌کرد... ده‌ها تن کشته شده بود... باید این خدا و این تندیس فراموش می‌شد.شاید دیگر خونی ریخته نمی‌شد. افسون را خواند. این تندیس باید رها می‌شد... باید فراموش می‌شد.. باید از یادها می‌رفت...این خدا و شاید همه‌ی خدایان باید فراموش می‌شدند... باید می‌مردند...او مرگ خدایان را می‌خواست...