سفرنوشت (پرسه‌گردی با قانون دینامیت)

نگاهی به وسایلم کرد و گفت: ”نرو! این‌طوری که تو می‌ری خطرناکه”. پس از درنگی برای این‌که راهکاری هم برای پیشنهادش پیش آورد با محبتی مثال‌زدنی ادامه داد: ”همین‌جا پیش ما بمون!” توضیح دادم که روادیدم از امروز آغاز می‌شود و باید بروم. نگفتم که هنوز نمی‌دانم آیا زمینی اجازه‌ی ورود می‌دهند یا نه! نگفتم که تجربه‌ی چندانی ندارم و هیچ‌گاه این‌قدر طولانی در سفر نبوده‌ام. نگفتم که پولی همراهم نیاوردم و اگر راهی پیدا نکنم، کارم زار است. خیلی چیزها را نگفتم. همین‌قدر فهماندم که درست است که جایی برای ماندن ندارم، اما جاهای بسیاری برای رفتن دارم. فهماندم که در دوره‌ای از زندگی‌ام هستم که باید بروم، هرچقدر که می‌شود؛ با هر هزینه‌ای؛ به هر کجا؛ باید در مسیر باشم...