ماه خاتون‌ها

نجیه دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و به دوستش گفت: کی گفتم می‌خواهم با او ازدواج کنم؟ قمر آقا بالاسر نمی‌خواهد. من طوری آفریده نشده‌ام که بخواهم یک عمر خدمت‌گذار یک مرد باشم و حرفش را بشنوم. آن‌وقت همه‌چیزم را از من می‌گیرد و حتی نمی‌گذارد با برادرم و دوستانم خوش بگذرانم. یک روز می‌آید و می‌گوید از خانه بیرون نرو... یک روز می‌آید و می‌گوید فلان لباس را بپو یا نپوش... یک روز‌ می‌آید و می‌گوید بلند شو... یک روز می‌گوید برو... نه... نه.... نه... خزینه جان!عزان قرار است که مال من باشد. من قرار نیست مال او باشم. هر وقت دلم بخواهد می‌آید و هر وقت دلم بخواهد می‌رود. از اولین ‌باری که او را دیدم کنار دیگر مردان شب‌نشینی می‌‌کند با خودم گفتم که این مرد حق قمر است. ول فرار کرد... فرار کرد... طور یاز من فرار کرد که انگار جن دیده است. دست رد به سینه‌‌‌ی من زد...